Trailpark Idlers - In Praise of Idleness

Deze “In praise of idleness” is de negende cd van deze Zweedse formatie en het is meteen ook een dubbel cd geworden. Deze formatie werd in september 2006 opgericht door singer-songwriter Morgan Hellman en JK Andersson.De meeste nummers zijn geschreven door Morgan Hellman, andere componisten zijn Elisabeth Hellman, Ralph Stanley en Townes Van Zandt. Invloeden van de traditionele countrymuziek vooral van Johnny Cash, Hank Williams en de Carter Family zijn duidelijk terug te vinden in hun muziek die overigens sterk beïnvloed is door folk en bluegrass.

Trailpark Idlers is er in geslaagd om met diverse invloeden een eigen sound te ontwikkelen, die zeer eigentijds klinkt. Beide vocalisten, Miss Lisalee en Morgan Hellmann, hebben een stem die zich uiterst 
goed leent tot de countrymuziek. Morgan Hellmann doet vaak aan Johnny Cash denken, ook hun muziek leunt hier soms dicht tegenaan, een mooi voorbeeld is het nummer “Dogpatch Prison, I’m Coming Home” Eén van de mooiste nummers is: “No Flowers on my Grave” prachtig gezongen door Miss Lisalee en zo staan er best nog meer parels op de dubbelaar, 26 songs in totaal en toch blijft deze cd boeien. Naast de melodie is er ook veel aandacht besteed aan de teksten die vaakveelzeggend zijn.Dit Zweeds gezelschap klinkt opvallend Amerikaans maar vooral eigentijds met nieuwe songs die helemaal in de lijn van de traditionele countrymuziek zijn geschreven.

Bandleden: Miss LisaLee ( lead vocals/guitar), Morgan Hellmann ( lead vocals /guitar/banjo), 
JK Andersson ( mandolin, accordion, banjo, upright bass), Ben Dee ( upright bass/banjo, guitar)
Gastmuzikant: Magnus Larsson ( drums )
Voor mij is dit alvast een zeer aangename kennismaking met deze band.
Nog even vermelden dat hun nieuwe cd “The Rumble &The Roar” verschijnt op 17 september van dit jaar

B&NL COUNTRY ONLINE
 sid 40-41

Etwas sperrig kommt das Doppelalbum der schwedischen Trailerpark Idlers daher. Doch das gilt nur für die CD-Hülle, die vom Format eher an eine DVD erinnert. Musikalisch entführt uns das Quartett aus Nörköpping in das Amerika der 50er und 60er Jahre. Auf dem Programm stehen Lieder von Blut, Tod, Trunk und Grab, gekleidet in Country-Songs, wie sie in den 70er und frühen 80er Jahren Sonntagvormittags z.B. das RIAS Programm in Berlin füllten. Neun Alben haben die vier Musiker in den letzten fünf Jahren aufgenommen. Das Neue 'In Praisz of Idleness“ (Im Lobpreis des Müßiggangs) getauft, enthält gleich 26 Songs und bei der Fülle und dem Tempo der Veröffentlichungen kann von Müßiggang im Zusammenhang mit der Band wohl kaum die Rede sein. Dass sie dennoch viel Spaß an der Musik haben hört man der CD in jedem Moment an. Als Anspieltips seien hier 'Me and my Dog', sowie das wunderbare 'We already have a local drunk' genannt. Fazit: Empfehlenswert!


FOLK WORLD / Holger Brandstaedt

Ik blijf het nog altijd een beetje raar vinden als ik pure countrymuziek krijg aangeboden die afkomstig is van een groep uit Scandinavië. Je blijft country toch vooral associëren met Amerika. Maar de Zweedse formatie ‘Trailerpark Idlers’ uit Norrkoping denkt daar blijkbaar heel anders over want zij begonnen in 2006 met een moderne countrygroep, die hun beïnvloeding door countrysterren als Hank Williams, The Carter Family en Johnny Cash nooit heeft willen verbergen.

Het waren zanger-gitarist en banjospeler Morgan Hellman en gitarist, mandoline- en accordeonspeler JK Andersson die besloten om hun weg in dit genre te gaan banen. Ze haalden er Miss LisaLee (aka Elisabeth Hellman) bij voor zang en gitaarspel en Ben Dee Salmenranta om op staande bas, gitaar en banjo te spelen en het percussiegedeelte nemen ze om beurten voor hun rekening.

‘Trailerpark Idlers’ zijn een drukke bende, zowel qua optreden als qua songs schrijven. In hun vijfjarige bestaan hebben ze niet minder dan negen cd’s uitgebracht met vooral eigen nummers. Vorig jaar hadden we het hier ook al over hun conceptalbum “The Power Of The Lord Will Set Us Free And We Will Be …Trailerpark Idlers”, een grappige plaat met countrygetinte gospelsongs waarin een verwijzing naar ‘Jesus’ in zowat elke songtitel te horen viel.

Hun laatste verwezenlijking heet “In The Praise Of Idleness” en is een dubbelalbum met in totaal 26 nummers en amper 2 coversongs: “White Dove”, een 60 jaar oude klassieker van ‘The Stanley Brothers’ en “A Lifetime Of Lies” van Townes Van Zandt. Heel wat van de songs op deze cd’s vertonen een gezonde portie bluegrass en een grappige kwinkslag links of rechts is ook altijd wel terug te vinden.

Morgan Hellman en Miss LisaLee zingen afwisselend en onze voorkeur gaat daarbij toch het meest uit naar de ‘Townes Van Zandt’-achtige baritonstem van Morgan in nummers als “Dogpatch Prison, I’m Coming Home”, de tex-mexsong “Back To The Mountains”, de akoestische ballad “The Hard Words I Spoke” en het erg mooie “Torches & Rope” dat in duetvorm wordt aangeboden.

Miss LisaLee excelleert vooral in de countryballads zoals “Roll On Big River”, “White Dove”, “A Lifetime Of Lies”, “The Woman I Really Am” en het meer bluegrass-getinte “No Flowers Upon My Grave”.

‘Trailerpark Idlers’ hebben een eigen opnamestudio en een eigen platenlabel, waardoor ze zich helemaal niets hoeven aan te trekken van al de bemoeienissen van die vele louter commercieel geïnteresseerden en rustig hun eigen weg kunnen blijven bewandelen. De tiende cd zit er trouwens al aan te komen ergens in september 2011 en zal “The Rumble & The Roar” gaan heten. Voor ons niet gelaten, hoor. Deze band mag ons hier altijd een exemplaar voor een cd-bespreking laten geworden.

(valsam)

ROOTSTIME.BE

Sowohl der Name der Band, als auch der Titel des Albums „In Praise of Idleness“ – Im Lobpreis des Müßiggangs bzw. der Untätigkeit – lässt falsche Schlüsse zu. Wer hier glaubt ein Album mit der musikalischen Leichtigkeit eines Jimmy Buffett oder Billy Currington vor sich zu haben, liegt falsch. Der Bandname bzw. Albumtitel ist so eigenwillig und widersprüchlich wie das gesamte Doppelalbum mit insgesamt 26 Titeln.

Trailerpark Idlers ist eine schwedische Countryband aus dem 83.000 Einwohner zählenden schwedischen Ort Norrkoping, südlich von Stockholm gelegen. Die vierköpfige Gruppe besteht aus Miss LisaLee und Morgan Hellman, die neben Gitarrenparts abwechselnd oder auch im Duett („TheHard Words I Spoke“) den Gesang übernehmen, sowie JK Andersson (Mandoline, Akkordeon, Banjo, Bass) und Ben Dee (Bass, Banjo, Gitarre). Die Band existiert seit 2006 und innerhalb der letzten fünf Jahre haben sie neun (!) Alben aufgenommen, das aktuelle Album eben mit 26 Titeln – soviel zu „Praise of Idleness“. Dazu geben auf dem Album Stichwörter wie Dead, Blood, Grave, Train oder Drunk den Anlass für die meisten der Songs, die überwiegend von Morgan Hellman geschrieben wurden. Also nichts mit Müßiggang oder Untätigkeit!

So beginnt das Album mit den Trommeln einer Militärkapelle und Miss LisaLee singt dazu recht beschwingt und fröhlich die Zeilen „There´s Blood On My Yellow Ribbon/And The Blood Is From My Wounded Man/You Sent Him To War And Brought Him To A Grave“. Schwedischer Humor ist doch etwas gewöhnungsbedürftig und nicht unbedingt mainstream. Das war auch auf den vorhergehenden Alben der Trailerpark Idlers so: „Burn My Own Farm Down“ oder „The First Of December I Killed Virgil Hayes“ sind z. B. Songtitel ihres Albums „Well, That´s Life…Or It Was“.

Die musikalischen Wurzeln der Band liegen in der ursprünglichen traditionellen Countrymusik, im Dixie (z. B. „The Nights Are So Cold“), im Bluegrass (z. B. „Moonshine Nights“) oder in der Cajun-Musik, die aber gleichzeitig immer etwas an traditionelle schwedische Volksmusik erinnert, wie z. B. bei „Back To The Mountains“. Die Trailerpark Idlers sehen selbst ihre Einflüsse auch bei Hank Williams, der Carter Family oder bei Johnny Cash. Diese Einflüsse vermischen sie dann mit Elementen der Punk Musik, was uns zu der irischen Folk-Punk-Band The Pogues führt, da die Songs, v. a. wenn Morgan Hellman die Lead Vocals übernimmt, oft irische Tradition aufweisen. Dies ist etwa bei „Dogpatch Prison, I´m Coming Home“ oder „Yonder, A Train Is Coming“ der Fall. Johnny Cash ist aber unbestritten das Vorbild einiger Songs des Albums. Immer wenn das Eisenbahnmotiv auftaucht, wurde auch das typische Boom Chicka Boom der meisten Cash Titel im Arrangement übernommen, so z. B. bei „Rolling Through The Night“. Dagegen übernimmt Miss LisaLee in einigen Songs die Rolle der Powerfrau, die ihrem Mann den Laufpass gibt, wie in „You Won The Battles, I Won The War“. Hier nimmt sie sein Auto, seine Gitarre, seine Lieblingsplatten und verschwindet mit den Worten „I Learned Through The Years What Hurts You Most“. Bei „I´ll Even Help You Pack“, hilft sie dem untreuen Mann sogar beim Packen, als sie das Gerücht hört, er würde sie verlassen. Die Trailerpark Idlers erzählen Geschichten, wenn zum Teil auch ziemlich skurril, frech und witzig. Einer dieser recht witzigen Songs ist „We Already Have A Local Drunk“. Morgan Hellman in der Rolle des betrunkenen Herumstreuners, der von Stadt zu Stadt zieht und immer wieder mit den Worten fortgeschickt wird: „Zieh weiter, wir können dich hier nicht brauchen. Wir haben bereits einen einheimischen Betrunkenen.“ Ein absoluter Anspieltipp, wenn es um witzige Songs geht, ist „Me & My Dog“, wo Morgan Hellman von seinem Hund erzählt und Miss LisaLee täuschend echt einen Hund imitiert.

Wer gerne Bluegrass und handgemachte Musik hört, die witzig und frech ist, sich auf den etwas eigenwilligen schwedischen Humor einstellen kann und wem Alison Krauss zu brav und zu mainstream ist, sollte mal bei den Trailerpark Idlers reinhören.

Andreas Hilgart (country.andy@gmx.net)

COUNTRY NEWS

Det går knappast att bestrida att Carter Family är countrymusikens allra djupaste rötter, om vi talar musik som har spelats in och framförts för en större publik. Att deras nutida bästa efterföljare håller till en bit utanför Norrköping är lika osannolikt som att denna grupp har gjort inte mindre än nio album sen juli 2007. Men sannolikt är månen gjord av ost, och grisar kan flyga bara de flaxar tillräckligt, ty bandet som stämmer in på denna beskrivning är Trailer Park Idlers.

Det svänger skönt om allt de gör, det finns en troskyldig ärlighet i de ömsom tragiska och burleskt komiska texterna, och sångerskan Lisa Lee är ett fynd.

Senaste alstret från Trailer Park Idlers är en dubbel-CD förpackad i ett snyggt DVD-fodral. I vanlig ordnign är det mest originallåtar – tre covers är lånade från Ralph Stanley, Townes Van Zandt, respektive bandmedlemmen Morgan Hellmans gamla band Nashville Neurotics. Tjugosex låtar på en gång, det låter som risk för att det ska bli urvattnat. Men denna grupp som sprutar av nya album i en takt som inte ens Miss Li orkar med har gjort det igen. Med andra ord en oreserverad köprekommendation.

omcountry.wordpress.com

Så blev det då slutligen en dubbelmacka från Söderköping/Norrköpings stoltheter Trailerpark Idlers och helt plötsligt sitter man och njuter av inte mindre än tjugosex sprillans låtar. Två är covers på Ralph Stanley och Townes Van Zandt-låtar, en är en nyspelning från Morgan Hellmans tidigare band Nashville Neurotics, och resterande helt nyskrivet.

Det är svårt att få in i skallen hur dessa fyra musikanter – Morgan Hellman, Elisabeth ”Miss LisaLee” Hellman, Jerker Andersson och Pentti ”Ben Dee” Salmenranta - gång efter annan kan producera så många låtar och plattor av så hög kvalitet. Man tycker att idérikedomen borde nå en botten någon gång, men i helvete heller. Trailerpark Idlers är sitt eget Spotify, sin egen jukebox eller outtömliga guldgruva av kanonlåtar, och de fortsätter att ösa ur sig material i samma obegränsade hastighet som McDonalds förser mänskligheten med hamburgare. Men man blir inte fet, däst och pank av Trailerpark Idlers. Tvärtom, man blir rik på upplevelser och lycklig av medryckande texter, snygga melodier och härligt sväng. Magnus Hedin har producerat konstverket med den äran och In Praise Of Idleness kan mycket väl vara historisk redan nu, nämligen som det första dubbelalbum som getts ut av ett svenskt countryband.

Att nämna favoritlåtar på den här plattan är minst sagt svårt. Så fort man plitat ner en dyker nämligen en ny upp, och så en ny, och ännu en ny på det... Faktum är att det vore enklare att räkna upp de låtar jag inte faller pladask för istället. De är tämligen få och för varje gång jag lyssnat på plattan blir de färre. Jag har således bara ett råd att ge: köp ditt eget ex av In Praise Of Idleness och avgör själv om du hittar någon låt du inte gillar.       

Robert Ryttman
COUNTRYWOOD

Das schwedische Country-Quartett THE TRAILERPARK IDLERSexistiert erst seit September 2006, hat aber mit In Praise Of Idleness bereits das neunte Album eingespielt. Wer sich angesichts von so viel Fleiß die Frage stellt, ob da nicht vielleicht die Kreativität auf der Strecke bleibt, wird beim Anhören der 26 auf zwei CDs verteilten Aufnahmen schnell eines Besseren belehrt. Tief in der traditionellen mit Bluegrass-Anleihen verwurzelten Country Music, zünden die vier Musiker mit überwiegend eigenen Songs ein faszinierendes Feuerwerk der allerbesten Unterhaltung. Frisch, frech, unkonventionell und vor allem authentisch.

COUNTRY JUKEBOX